مردی که کلمات را میچشید

هر لحظه‌ای از زندگی‌تان را در نظر بگیرید، از امور پیش‌پا‌افتاده‌ی روزمره گرفته تا آن لحظات خاص و گرامی: بوی پشت گردن عزیزتان یا عطر یک فنجان قهوه‌ی تازه‌دَم؛ طعم غذایی که شما را به دوران کودکی می‌برد ‌-‌خاطره‌ای تکه‌تکه و آرام‌بخش از روزگار خوش؛ آهنگ مورد علاقه‌تان که ناگهان از رادیو پخش می‌شود؛ دیدن تابلوی همیشگی اعلانات در سکوی قطار که از تأخیر قطار صبحگاهی‌تان خبر می‌دهد؛ حس دست فرزندتان در دستانتان.

این تصاویر گذرا از زندگی ما، نشان از ادغام جهان‌های بیرونی و درونی ما، تلاقی خاطرات، احساسات، تاریخچه‌ها و امیال ما با محیط پیرامونمان دارد. و این حواس ما ‌-‌بینایی، شنوایی، چشایی، بویایی و لامسه‌-‌ است که برای درک واقعیت جهانِ فراتر از بدنمان به آن‌ تکیه می‌کنیم. این حواس پنج‌گانه پنجره‌های ما به سوی واقعیت و مجراهایی میان زندگی درونی و بیرونی ما هستند. آن‌ها راه جذب دنیای بیرون‌اند؛ بدون آن‌ها، ما منزوی، تک‌افتاده و سرگردانیم و نمی‌توانیم جز یک زندگی مجازی، در قلمرو ذهن خودمان، زندگی دیگری داشته باشیم.